by SunDay-Syndrome

Trevor Brown คือศิลปินชาวอังกฤษที่ได้รับอิทธิพลมาจากวัฒนธรรมญี่ปุ่นและตุ๊กตา งานของเขาพูดถึงเรื่องต้องห้ามอย่างไม่เกรงกลัวคำครหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพศที่รุนแรงและพวกซาดิสม์-มาโซคิสม์ ภาพแอร์บรัชของเขาทำให้เรานึกถึง หญิงสาวในชุดหนังและรองเท้าส้นเข็มที่กำลังถือแส้ และบรรดาคนวิตถารที่มีความสุขกับการสร้างความเจ็บปวดหรือเป็นที่ระบายความเจ็บปวด น่ารังเกียจ? อาจจะใช่... แต่มนุษย์เราทุกคนล้วนมีด้านมืดในจิตใจไม่ใช่หรือ โดยส่วนตัวแล้ว ฉันนิยมคนที่กล้าพอจะยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น มากกว่าพวกที่แอบอ้างว่าตนเองใสซื่อบริสุทธิ์ แล้วก็ได้แต่โกหกตัวเองและคนอื่นไปวันๆ มากนัก

ตุ๊กตากลายเป็นสิ่งเร้าอารมณ์ทางเพศสำหรับคุณได้ยังไง
ตอบง่ายๆ ว่าความสนใจในตุ๊กตาของผมบังเอิญอยู่ใกล้เคียงกับความสนใจในด้านอื่นๆ ที่วิปริตวิปลาสกว่านั้น แล้วเส้นแบ่งขอบเขตของมันก็เริ่มเบลอ ตุ๊กตาเหล่านั้นเลยเริ่มแปดเปื้อนและสูญเสียความไร้เดียงสาไป สิ่งที่เร้าอารมณ์ผมมากที่สุดคือ ตุ๊กตานางพยาบาล แต่ผมไม่รู้หรอกนะว่าเพราะอะไร

คุณเคยมีประสบการณ์แบบ ซาดิสม์-มาโซคิสม์ จริงๆ บ้างไหม หมายถึงประสบการณ์ตรงเลยนะ
ไม่เลย ไม่เคยลอง ไม่เคยมีโอกาส ผมยังเป็นเบบี๋อยู่เลยนะ

ถ้าสาวๆ ในภาพเขียนของคุณเกิดมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ คุณจะทำยังไงกับพวกเธอ
ผมไม่เคยคิดอยากให้พวกเธอมีชีวิตขึ้นมาหรอก แต่ผมเคยจัดประกวดสาวที่เหมือนสาวสไตล์ Trevor Brown ในเว็บของผมเมื่อปีก่อน ผู้สมัครคนนึงเหมือนมากๆ เรากลายเป็นเพื่อนสนิทกันทันที แต่ก็แปลกที่ผมไม่เคยมีจินตนาการวิตถารทางเพศเกี่ยวกับเธอเลย สงสัยผมคงแก่แล้วมั้ง

คุณจะโต้คำวิจารณ์ที่บอกว่างานของคุณเป็นเรื่องของพวกที่ชอบมีเซ็กส์กับเด็กว่ายังไง
ผมว่ามันไม่คุ้มที่จะพยายามหรอก คนเราก็คิดตามแต่ที่ตัวเองอยากจะคิดอยู่แล้วไม่ว่าผมจะเพียรหาคำอธิบายมากล่าวอ้างยังไง เรื่องนี้มันเป็นเรื่องต้องห้ามยิ่งกว่าความตายซะอีก การพูดถึงเรื่องนี้อย่างมีเหตุมีผลเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ใครตะโกนเสียงดังที่สุดและคลุ้มคลั่งที่สุดคือผู้ชนะ บ่อยครั้ง ไอ้นักประท้วงพวกนี้ยังน่ารังเกียจยิ่งกว่าสิ่งที่พวกเขากำลังกร่นด่าซะอีก ถ้าพวกเขาสำเหนียกจริงๆ อ่ะนะว่าพวกเขากำลังประท้วงในเรื่องอะไร ผมไม่สนใจหรอก! ผมจะวาดหนูน้อยโลลิต้าสุดเซ็กส์ถ้าผมอยากจะวาด ใครอยากจะเกลียดผมก็เชิญ

งานของคุณทำให้คุณได้ปลดปล่อยอะไรในตัวเองออกมาไหม มันเป็นวิธีระบายอารมณ์อย่างนึงรึเปล่า
ตลกดีนะ หลังๆ มานี้ชอบมีคนมาถามผมอย่างนี้เสมอ ผมสงสัยจังว่าจริงๆ แล้วพวกเขาต้องการถามอะไรกันแน่ แบบว่า ผมดูงานของตัวเองแล้วช่วยตัวเองไปด้วยใช่ไหม? (คำตอบคือไม่ใช่เว้ยย) หรือทำไมผมถึงทำงานออกมาแบบนี้? ขอตอบว่าผมก็ไม่แน่ใจหรอก มันเหมือนพฤติกรรมโดยอัตโนมัติของคนที่รักจะทำอะไรตามใจตัวเอง ผมว่าผมคงถูกขับดันโดยจิตใต้สำนึกให้เติมเต็มความต้องการส่วนตัวน่ะ

ความเปราะบางของร่างกายมนุษย์คือความงามของมัน คุณคิดยังงั้นไหม
ใช่ ความเปราะบาง = ความละเอียดอ่อน = ความเป็นผู้หญิง = ความงาม มันคือสมการประมาณนั้นแหละ แต่ผมไม่แน่ใจว่าทำไมผมถึงชอบเกี่ยวโยงเรื่องการแพทย์กับเรื่องทางเพศนัก จริงๆ แล้วผมออกจะกลัวโรงพยาบาล เลือด และอะไรเทือกๆ นั้น

คุณเคยมีประสบการณ์ฝังใจอะไรที่ทำให้กลายเป็นคนที่มีอารมณ์ทางเพศกับนางพยาบาลหรือเรื่องซาดิสม์ไหม
ไม่เคย!

http://www.pileup.com/babyart/_top.htm

by SunDay-Syndrome

" I express hopelessness." - Takashi Murakami

ผนังดอกไม้การ์ตูน กับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแสยะ, ดอกเห็ดกับดวงตากลมโตผิดส่วน, ตัวการ์ตูนลูกตาโปนที่ดูน่ารัก แต่ก็แอบซ่อนความกังวล ขอต้อนรับสู่โลกบ้าๆ บอๆ สีสันจัดจ้าน อันแสนร้ายกาจของ ทาเคชิ มุราคามิ

แนวทางการสร้างสรรค์งานจิตรกรรม ประติมากรรม และอื่นๆ ของมุราคามิวัย 40 ปี ตั้งอยู่บนวัฒนธรรมป็อปของญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วัฒนธรรมโอทากุ (วัฒนธรรมย่อยของพวกคลั่งไคล้ในการ์ตูน อะนิเมชั่น และวิดีโอเกม) แต่ก็สามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายชาวตะวันตก ผ่านการนำเสนอในรูปแบบป็อปอาร์ตและอารมณ์สนุกสนาน

ตัวการ์ตูนที่เป็นเครื่องหมายการค้าของเขา Mr DOB ดูคล้ายคลึงกับ มิกกี้เม้าส์ และ เจ้าเม่น โซนิก ผสมผสานกัน แต่ก็มีความแน่นหนักกว่าที่เห็น แอบซ่อนไว้ในดวงตาฉายแววบ้าคลั่งของตัวการ์ตูนเหล่านี้ และแสดงออกอย่างหมดเปลือกในงานชิ้นเอก นั่นคือภาพวาดชื่อ Tan Tan Bo Puking, aka Geo Tan ซึ่งเป็นภาพตัวการ์ตูนกำลังแยกเขี้ยว และทุกสิ่งกำลังหลอมละลาย มันดูเหมือนงานของดาลีในเวอร์ชั่นการ์ตูน ขณะเดียวกันก็ตอกย้ำเหตุโศกนาฏกรรมอันน่ากลัวที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่น

งานของมุราคามิอาจเต็มไปด้วยสีสัน แต่ก็เป็นเช่นตัวการ์ตูนส่วนใหญ่ มันมีด้านมืดและเร้นลับอยู่ในตัวการ์ตูนสุดหลอนที่เสแสร้งแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา

Interview with Takashi Murakami
มาโกะ วากาสะ: ก่อนอื่น ฉันอยากจะถามคุณเรื่องวัฒนธรรมโปกุ (ป็อป + โอทากุ) คุณบอกว่าอยากสื่อถึงวัฒนธรรมนั้น เพราะอะนิเมชั่นและโอทากุจะกลายเป็นวัฒนธรรมยุคใหม่ ฉันไม่ติดใจอะไรเรื่องที่คุณเป็นแฟนอะนิเมชั่นตัวยง แต่ก็สงสัยว่าทำไมคุณจึงสนใจเรื่องโอทากุนัก คนส่วนใหญ่มีความรู้สึกไม่ค่อยดีต่อพวกโอทากุ ฉันรู้เรื่องของโอทากุครั้งแรกก็ตอนที่ ทซึโตมุ มิยาซากิ ก่อคดีฆาตกรรมเด็กหญิงต่อเนื่อง ที่จริง การที่คนทั่วไปเริ่มให้ความสนใจต่อโอทากุถือเป็นปรากฏการณ์แปลกใหม่ ขณะที่ตัวคุณให้ความสนใจเรื่องนี้มานานแล้ว

ทากาชิ มุราคามิ: ตอนที่ภาพห้องของมิยาซากิถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน ปรากฏว่าห้องนั้นเป็นเหมือนห้องของผมเปี๊ยบ ห้องเพื่อนๆ ผมทุกคนก็เป็นคล้ายๆ ห้องเขานั่นแหละ สิ่งเดียวที่ทำให้มิยาซากิ แตกต่าง จากพวกเรา ก็คือเขาอัดวิดีโอบันทึกภาพศพเด็กผู้หญิงที่เขาฆ่า ผมสร้างงานที่สื่อถึงวัฒนธรรมโอทากุ เพราะคนทั่วไปขาดความรู้ความเข้าใจต่อโอทากุ คนส่วนใหญ่ไม่ชอบโอทากุเนื่องจากไม่เข้าใจพวกเขา ผมคิดว่าผมสามารถเข้าใจญี่ปุ่นยุคปัจจุบันด้วยการวิเคราะห์พวกโอทากุ ดังนั้นผมจึงเริ่มนำโอทากุมาเป็นแนวคิดในการทำงานตั้งแต่ 1993

วากาสะ: จริงๆ แล้ว พวกโอทากุเป็นยังไง

มุราคามิ: ในความเห็นผม โอทากุคือตัวอย่างของการถูกกีดกันในสังคมญี่ปุ่นร่วมสมัย วัฒนธรรมใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นมักเกิดจากคนจำพวกโอทากุ เพราะคนกลุ่มนี้ถูกสังคมรังเกียจ ถูกกลั่นแกล้งจนพวกเขาต้องเลือกเข้ามาร่วมกลุ่มวัฒนธรรมใหม่ ไม่ก็สร้างกลุ่มของตัวเองขึ้น เมื่อผมมาคิดว่าวัฒนธรรมญี่ปุ่นเป็นอย่างไร คำตอบก็คือวัฒนธรรมย่อยๆ เหล่านี้นั่นแหละ ดังนั้น ศิลปะจึงไม่ใช่สิ่งจำเป็น

วากาสะ: ไม่จำเป็นงั้นหรือ

มุราคามิ: ใช่แล้ว ผมมั่นใจว่านั่นคือสาเหตุที่ทำให้ไม่มีอะไรใหม่ๆ ในวงการศิลปะญี่ปุ่นเลย ไม่ว่าผลงานของผม หรือมาริโกะ โมริ ก็ไม่ถือเป็นสิ่งใหม่

วากาสะ: แล้ววัฒนธรรมโปกุล่ะ

มุราคามิ: นั่นก็เป็นแค่ข้ออ้างเพื่อวางแผนการตลาดผลงานของผมโดยนำเสนอถึงวัฒนธรรมเท่านั้นเอง

วากาสะ: คุณพูดยังงั้นได้ด้วยหรือ

มุราคามิ: ได้สิ ทุกคนก็ทำงานเพื่อความอยู่รอดกันทั้งนั้น ผมก็เช่นกัน ผมกะไว้ว่าคนจะให้ความสนใจในผลงานของผม ถ้าผมสื่อถึงวัฒนธรรมโปกุ เพราะว่ามันดูแปลกดี

วากาสะ: แม้ว่างานของคุณจะสื่อถึงความเป็นจริงในโลกยุคปัจจุบัน คุณก็ยังจะยืนยันอีกหรือว่า ผลงานของคุณไม่ใช่ความแปลกใหม่

มุราคามิ: ผมสื่อถึงความสิ้นหวังต่างหาก

วากาสะ: งานของคุณดูสดใสดีออกสำหรับฉัน

มุราคามิ: ถ้างานของผมดูสดใสรื่นเริงจริงๆ ล่ะก็ ผมก็สงสัยว่างานผมจะเป็นที่ยอมรับในวงการศิลปะร่วมสมัยหรือเปล่า งานของผมไม่ใช่ป็อปอาร์ต มันแสดงถึงการต่อสู้ดิ้นรนของผู้คนที่ถูกสังคมกลั่นแกล้ง

วากาสะ: ในตอนเริ่มแรก การทำงานศิลปะเป็นการสนองความต้องการส่วนตัวของคุณหรือเปล่า

มุราคามิ: ผมอยากประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ ผมแค่อยากทำมาหากินในโลก การบันเทิง แต่แรงจูงใจของผมก็เริ่มเปลี่ยนไป

วากาสะ: อย่างไรล่ะ

มุราคามิ: สิ่งที่ผมทำมาโดยตลอดก็คือหาเงิน และผมก็รู้ทุกกลยุทธ์ว่าจะเขียนภาพอย่างไรให้ขายออก แม้แต่การสัมภาษณ์ครั้งนี้ก็ถือว่าดีต่อการตลาดของผม

วากาสะ: อ้าว ไหนคุณบอกว่าคุณสื่อถึงตัวเองในงานศิลปะไม่ใช่หรือ

มุราคามิ: มีเพียงศิลปินที่รู้จักการตลาดเท่านั้นแหละที่จะเอาตัวรอดอยู่ได้ในวงการ ดาเมียน เฮิร์สท เป็นตัวอย่างที่ดี ถ้าคุณศึกษาผลงานของเขา คุณจะเห็นสูตรสำเร็จของกระบวนการเพื่อความอยู่รอด แรกสุดเลย เราต้องวางตำแหน่งงานในศิลปะยุคต่างๆ จากนั้น ก็พูดถึงความงามของงานศิลปะนั้นๆ จากนั้นก็เป็นเรื่องของเพศ แล้วก็ความตาย แสดงถึงสิ่งที่ตัวศิลปินรู้สึกเกี่ยวกับความตาย ถ้าศิลปินนั้นๆ ทำงานตามวัฏจักรนี้ไปเรื่อยๆ เขาหรือเธอก็จะประสบความสำเร็จ ดาเมียน เฮิร์สท ทำงานโดยวนเวียนอยู่กับเรื่องของการถือกำเนิด ความตาย รัก เซ็กส์ และความงาม

วากาสะ: แล้วศิลปินทุกคนไม่พยายามทำงานตามสูตรนั้นหรือ

มุราคามิ: ก็ใช่ไงล่ะ นั่นคือสาเหตุที่ปิกัสโซ่ยังเป็นที่นิยมตลอดมา เช่นเดียวกับวาร์ฮอล นี่ยืนยันว่าศิลปินที่รู้เรื่องการตลาดจะผลัดเปลี่ยนหัวข้อในการทำงานไปเรื่อยๆ เหตุผลที่ แมทธิว บาร์นีย์ ไม่ค่อยประสบความสำเร็จนักก็เพราะสไตล์งานของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลง นอกจากนี้ เขายังสื่อถึงความตายได้ไม่ดีนักด้วย ในทางกลับกัน ดาเมียน เฮิร์สท สื่อถึงความตายได้อย่างยอดเยี่ยมด้วยภาพการแล่วัว นอกจากนั้น เขายังประสบความสำเร็จในการสื่อถึงความงามด้วยการวาดภาพเป็นจุดๆ

วากาสะ: แม้ศิลปินจะมีความสามารถด้านการตลาด พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องประสบความสำเร็จเสมอไป

มุราคามิ: แน่นอนครับ มันขึ้นอยู่กับทักษะของตัวศิลปินเอง

วากาสะ: ผลงานทุกชิ้นของคุณประสบความสำเร็จมาก

มุราคามิ: นั่นเป็นเพราะผมทำการสำรวจตลาดงานศิลปะ มันมีตัวอย่างของงานประเภทที่ศิลปินคนหนึ่งๆ ควรทำในช่วงอายุต่างๆ ถ้าเราอยากจะอยู่รอดให้ได้ เราต้องศึกษาตลาดของงานเราเสียก่อน แต่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจหรอก

วากาสะ: แต่ความชอบส่วนตัวก็ควรถูกแสดงออกมาในศิลปะด้วย

มุราคามิ: ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่ใช่ความจริง

Check out his art at
http://www.artnet.com/artist/12281/Takashi-Murakami.html