สาวหุ่นเก้งก้าง ตาลึกโต ของ Lori Earley ดูจะอยู่ในโลกส่วนตัว โลกที่บิดเบี้ยวและเหนือจริง สวยงามแต่ก็ชวนผวาเหมือนเวลาที่ฟ้าเริ่มมืดมิดและฝันร้ายกำลังคืบคลานเข้ามา พวกเธอจะไม่พร่ำพรรณนาถึงความรวดร้าวขมขื่นของชีวิตให้คุณฟังหรอก เพราะดวงตาคู่นั้นบอกเล่าทุกเรื่องราวแล้ว ถ้าเพียงแต่คุณจะกล้าสบตาเธอน่ะนะ
สาวๆ ในภาพคุณดูแสนเศร้าแต่ก็สวยงาม พวกเธอเศร้าด้วยเหตุผลเดียวกันหมดหรือว่าฉันคิดไปเอง คุณว่าในความเศร้ามีความงามอยู่ไหม
ฉันไม่เคยวาดภาพด้วยเจตนาจะทำให้มันเศร้าหรอก มันออกมาแบบนั้นเอง ฉันเดาว่าคงเป็นเพราะฉันผ่านอะไรๆ มาเยอะช่วงสองสามปีมานี่ และศิลปะก็คือการบำบัดของฉัน เป็นการปลดปล่อยอารมณ์ด้านลบในหัวทั้งหมดออกมาบนผืนผ้าใบ ฉันว่าคนส่วนใหญ่มองเห็นและรู้สึกเชื่อมโยงกับงานฉันได้ก็เพราะเหตุนี้แหละ ฉันว่าเป็นเพราะคนเราเห็นสิ่งที่พวกเขาเกี่ยวพันด้วยและคุ้นเคยเป็นความงาม และเราทุกคนก็ล้วนเกี่ยวพันกับความเศร้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยที่เราดำรงอยู่นี่
ถ้าคุณต้องนำเสนอผลงานศิลปะเพียงหนึ่งเดียวให้เผ่าพันธุ์เอเลี่ยนเข้าถึงความเป็นมนุษย์ คุณจะเลือกชิ้นไหน
เป็นคำถามที่น่าสนใจจัง (lol) คงจะเป็นภาพ "The Wish" น่ะค่ะ มันมีความเป็นมนุษย์อยู่เต็มไปหมด
ฟีดแบคส่วนใหญ่ที่ได้รับจากผู้ชมเป็นยังไง คำวิจารณ์ที่แปลกที่สุดและแย่ที่สุดเป็นยังไง
ส่วนใหญ่จะบอกว่าภาพฉันสวยแบบหลอนๆ และประทับใจกับความเหมือนจริง บางคนสงสัยว่ามันเป็นภาพดิจิตัลหรือเปล่าด้วยซ้ำ คอมเมนต์ที่ฉันชอบที่สุดคือ อารมณ์ความรู้สึกที่คุณปลุกขึ้นมาในภาพเขียนทั้งหมดสร้างบรรยากาศให้ผู้ชมจินตนาการได้เพียงว่ากำลังอยู่ในฝันร้ายและงานเลี้ยงน้ำชายามบ่าย น่าแปลกใจที่ฉันไม่เคยได้รับคอมเมนต์แย่ๆ เลย ที่เกือบๆ จะแย่นั้นเป็นคอมเมนต์จากผู้ชายคนนึงที่อยากรู้ว่าฉันได้แรงบันดาลใจมาจาก เอเลี่ยนสีเทาตัวเล็กๆ หรือเปล่า ฉันขำกลิ้งเลย!
คุณใช้สีน้ำมันเป็นส่วนใหญ่หรือ เคยใช้มีเดียมอื่นๆ บ้างมั้ย
ตอนใช้หัดใช้สีน้ำมันเป็นครั้งแรก ฉันเกลียดมันมากเลย ฉันรู้สึกเหมือนควบคุมมันไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันเพ้นท์แต่สีน้ำมันเท่านั้น มันช่วยให้ได้เนื้อสีเต็มอิ่มและรายละเอียดที่จะทำให้ภาพเหมือนจริงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ สีเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับฉัน เป็นตัวกำหนดอารมณ์ภาพ ไม่มีสีชนิดไหนให้ความอิ่มเหมือนสีน้ำมันอีกแล้วล่ะ
เคยทำงานดิจิตัลบ้างไหม เทียบกับสีน้ำมันแล้วเป็นไง
ไม่ล่ะ คอมพิวเตอร์กับฉันไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ (haha!) มันทำให้ฉันหงุดหงิด แล้วฉันก็ชอบขั้นตอนการสร้างสรรค์งานด้วยมือตัวเอง มันประหลาดมากเพราะบางครั้งการวาดภาพดูเป็นเรื่องโบราณเอามากๆ เมื่อทุกอย่างสามารถทำในคอมพิวเตอร์ได้ บางคนดูภาพเขียนของฉันแล้วคิดว่าเป็นภาพดิจิตัล พวกเขาจะไม่เชื่อเมื่อรู้ว่ามันเป็นภาพวาดจริงๆ แล้วพูดว่า คุณทำไอ้นี่ด้วย มือ จริงๆ อ้ะ?!" ฟังดูตลกพิกลสำหรับฉัน
สิ่งที่ดึงดูดฉันในภาพเขียนของคุณมักจะเป็นดวงตา ดวงตาในภาพคุณช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกและลึกลับ ทำไมคุณถึงเน้นที่ดวงตาจังล่ะ
ฉันไม่แน่ใจ แต่คงเป็นเพราะคุณยายฉันน่ะ ยายมีดวงตาคู่โตที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น แถมยังดูเหมือนมีโลกทั้งใบอยู่ในตาคู่นั้น ยายมีชีวิตที่ยากลำบากและมันเหมือนคุณจะมองเห็นทุกอย่างที่เธอได้เผชิญมาผ่านดวงตานั่น ฉันชอบดวงตาคู่นั้นมาก มันเหมือนคำโบราณเชยๆ ที่ว่า ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ ช่างจริงยิ่งกว่าอะไร
อะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดในโลก
ความสุข ดนตรีดีๆ รักแท้ และฟ้าผ่า
ฝากคำแนะนำให้ว่าที่ศิลปินทั้งหลาย บอกหน่อยซิทำยังไงจะสื่ออารมณ์ลงมาในภาพได้
ฉันว่ากุญแจหลักในการใส่ความรู้สึกลงมาในภาพวาดคือการจริงใจกับตัวเองและทำทุกอย่างจากใจ คำแนะนำของฉันก็คือ ทักษะเป็นแค่ส่วนนึงของความสำเร็จเท่านั้น คุณต้องทุ่มเทและมีวินัยในตัวเองถึงจะยึดอาชีพนี้ได้ มันเป็นอาชีพที่มีการแข่งขันสูงและยากมาก แต่ไม่มีอะไรดีไปกว่าการหากินกับสิ่งที่คุณรักหรอก
From: www.atomicthreat.com/zine_lori.html
www.planit3d.com/source/interviews/earley_interview1.html
Official Site: www.loriearley.com
Text by Sunday-Syndrome
ผมชอบงานพี่คนนี้แฮะ ..