2006/Feb/08



ฺBy Sunday Syndrome

งานของ Tara McPherson มีความเตะตาน่าทึ่ง ครองใจมหาชนด้วยกลิ่นอายโกธิกและอารมณ์แบบเด็กๆ ภาพสัตว์และผู้คนในภาวะอารมณ์ต่างๆ กำลังสูบบุหรี่ ร้องไห้ หรือเล่นสนุก บางครั้งพวกเขาก็มีรูทะลุกลางลำตัวเป็นรูปหัวใจซึ่งเป็นผลงานที่ว่าด้วยคนอกหัก งานของเธอทำให้เราสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของรัก ความรักที่ช่างเหมือนกับฟองสบู่อันสวยงาม แต่ก็บอบบาง เบาหวิว พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ และเมื่อมันจากเราไปแล้ว สิ่งที่คงเหลือ ก็คือ ภาวะว่างเปล่ากลวงโบ๋ที่ยังคงทิ้งความร้าวรานให้จดจำ

คุณเริ่มต้นด้านศิลปะยังไง จำได้ไหมว่าอะไรคือสิ่งแรกที่คุณวาด
ฉันสนใจเรื่องศิลปะมาตลอดตั้งแต่จำความได้ คนอื่นๆ ในบ้านไม่มีแววด้านนี้เลยซักคน ฉันเคยเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนศิลปะตั้งแต่อยู่ประถม แต่ตอนเข้ามหาลัย ฉันหลงใหลวิชาฟิสิกส์ดาราศาสตร์มาก เข้าเรียนมันหมดทุกวิชาเกี่ยวกับดาราศาสตร์และคิดว่าถ้าจบมาเป็นนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ก็คงจะเจ๋งดี มันขัดกับทุกอย่างที่ฉันเคยทำมา แล้วฉันก็คิดได้ว่าฉันคงไม่มีความสุขหรอกถ้าต้องนั่งอยู่ในห้องสังเกตการณ์กลางดึกกลางดื่น แต่ตอนนี้ฉันก็ทำงานศิลปะถึงดึกๆ ดื่นๆ เหมือนกันแหละ :D

คุณวาดโปสเตอร์ให้วงร็อคมากมายอย่าง Beck, Sleater-Kinney, The Shins, Green Day, Duran Duran และ Modest Mouse ถ้าคนที่คุณไม่นิยมในผลงานเท่าไหร่ อย่างสมมติว่า Britney Spears หรือคนที่มีหลักการขัดแย้งกับคุณมาจ้างคุณวาดโปสเตอร์ คุณจะปฏิเสธงานนั้นไหม

ฉันยังไม่เคยนึกถึงเรื่องนั้นนะ แต่ถ้าเป็นวงที่ฉันต่อต้านเขาในเรื่องความคิดจริงๆ ฉันต้องปฏิเสธแน่นอน อย่างถ้าเป็นพวกเหยียดผิวหรือเหยียดเพศน่ะ ไม่เอาด้วยหรอก แต่ถ้าเป็นคนที่ฉันไม่ค่อยชอบดนตรีเขาเท่าไหร่ ก็ไม่เป็นไรหรอก ถือซะว่าเป็นงาน

Sweetly creepy เป็นคำที่ถูกนำมาใช้อธิบายถึงผลงานของคุณ และมันก็สื่อถึงความน่ารักและด้านมืดแบบโกธิกในงานของคุณได้ดี คุณตั้งใจผสมผสานสองสิ่งนั้นเข้าไว้ด้วยกันหรือเปล่า
ฉันชอบความมีมิติแบบนั้นเพราะมันทำให้ผลงานมีแรงดึงดูดคุณเข้าไป แล้วคุณก็จะเกิดความรู้สึกต่อต้านไปพร้อมกัน ฉันว่านั่นคือสมดุลและความมีมิติ ฉันอยากเห็นอะไรแบบนี้ในงานของคนอื่นและก็อยากจะสร้างงานที่มีลักษณะแบบนี้ ฉันไม่อยากให้มันสื่ออะไรง่ายๆ ผลงานทุกชิ้นไม่ได้เป็นแบบนี้หรอก แต่ฉันอยากให้งานของฉันสามารถกระตุ้นความคิด ฉันหวังอย่างนั้น ฉันอยากให้ผู้ชมเกิดความรู้สึกร่วมและทำให้พวกเขาคิดหรือรู้สึกหรืออะไรก็ตามที่ทำให้เกิดปฏิกิริยาตอบสนองชัดเจน หวังว่าความสยดสยองอันแสนหวานและธีมที่ฉันใช้ในงานคอลเล็กชั่น Lonely Hearts จะทำให้ผู้ชมรู้สึกมีส่วนร่วมไปกับมัน

แฟนๆ ที่ติดตามผลงานของคุณเป็นคนประเภทไหน
ฉันได้เจอแฟนๆ บ่อยอยู่เหมือนกัน เลยได้รู้ว่างานฉันไม่ได้โดนใจคนประเภทไหนเป็นพิเศษเลย เพราะพวกเขามีตั้งแต่เด็กๆ ไปจนถึงแม่บ้านทหารบก หรือชายแก่ ซึ่งไม่สามารถจับแยกเป็นประเภทๆ ได้ มันผิดคาดมาก ฉันนึกว่าคนที่ชอบงานฉันจะเป็นคนแบบเดียวกับฉัน ซึ่งก็เปล่าเลย เป็นคนปกติๆ มีทั้งพวกที่ชอบพังค์ร็อก ชอบดนตรีคันทรี่ คนธรรมดาทั่วไปจนถึงพวกที่คลั่งศิลปะมากๆ และพวกศิลปินกับนักดนตรีคนอื่นๆ เป็นกลุ่มที่กว้างมากเลยล่ะ และฉันก็คิดว่ามันยอดมาก

ประวัติคุณที่ลงไว้ใน Gigposters.com บอกว่าหนึ่งในอาชีพของคุณคือ คนคุมเครื่องทำขนมสายไหม มันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า
ป่าวหรอก ฉันก็แค่ชอบขนมสายไหมมากๆ เท่านั้นแหละ เวลาไปที่ไหนก็ตามที่มีขาย ฉันต้องซื้อทุกครั้งเลย

คุณมีวงดนตรีเป็นของตัวเองรึเปล่า
ฉันเคยเล่นในวงนะ และตอนนี้ก็กำลังหาสมาชิกมาตั้งวงใหม่อยู่ ฉันเล่นเบสค่ะ ดนตรีและศิลปะมีบทบาทต่อกันยังไงในชีวิตคุณ มันอยู่แยกจากกัน หรือว่าส่งเสริมกันและกัน ฉันว่ามันค่อนไปทางแยกจากกันนะ ดนตรีก็แค่เรื่องที่ฉันสนุกกับมัน ศิลปะก็เป็นเรื่องสนุกของฉันเหมือนกัน แต่ฉันจริงจังกับมันมากกว่า ฉันเล่นเบสมาตั้งแต่อายุ 15 เพราะงั้นมันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับฉันแน่นอน แต่ฉันรู้ตัวว่าฉันเก่งด้านการวาดรูประบายสีมากกว่าเล่นเบส ก็เลยเอาจริงกับการวาดรูปมากกว่าน่ะ

www.taramcpherson.com

Comment

Comment:

Tweet