ผมคิดมานานแล้วว่าอยากเอา YOU ARE HERE เล่มเก่าๆ มาแจก แต่ก็คิดไม่ออกสักทีว่าที่ไหนจะเหมาะและเป็นไปได้ แต่แล้วค่ำคืนหนึ่งสิ้นเดือนส.ค. ขณะที่กำลังนอนเมาได้ที่ คำตอบของคำถามที่มีมานานก็เดินทางมาถึง ไม่รอช้ารุ่งเช้าผมโทรศัพท์ไปเล่าสิ่งที่ผมคิดคร่าวๆ ให้ที่ ArtGorillaz ArtGallery ฟัง
เป็นอย่างที่คาดหวัง เขาพอจะมีวันว่างให้เรา แต่ได้แค่ 2 วันเท่านั้น และจนกว่าจะถึงวันนั้นเรามีเวลาคิดและเตรียมการอีกเพียง 2 อาทิตย์
"พอไหว" ผมบอกตัวเอง แน่นอนตอนนั้นภาพในหัวของผมยังเป็นอะไรที่แสนจะเรียบง่าย ตามสไตล์เงินน้อย แต่ใจเยอะของเรา แต่ให้ตายเหอะ ผมดันประมาทลืมคิดไปว่า "นายเจมส์" เพื่อนซี้ที่ผมวานให้มาออกแบบงานนี้ มันเป็นสถาปนิกที่เคยถูกคณะบดีหาว่าเป็นบ้าตอนส่ง Thesis เรื่อง "พิพิธภัณฑ์ความหายนะของมนุษยชาติ"
และนี่คือสิ่งที่มันคิด
"ก่อนที่ชิ้นงานจะมาจบที่หนังสือ ขั้นตอนความคิดทุกอย่างจะถูกถ่ายทอดลงกรอบกระดาษ ซึ่งถ้าให้เห็นภาพชัดที่สุดก็คือกระดาษปรู๊ฟ แต่ด้วยเนื้อหาที่อยู่ข้างในนั้นเกี่ยวกับวัยรุ่นหัวก้าวหน้าที่ไม่ต้องการอยู่ในกรอบ ต้องการแหก แหวกออกมาข้างนอก รูปทรงของกระดาษจึงถูกบิดเบือนเหมือนสิ่งที่อยู่ข้างในต้องการทะลุทะลวงออกมา ซึ่งยังสะท้อนถึงมิติที่หลากหลายของพวกเขา อีกทั้งยังท้าทายให้ผู้ชมงานเปิดมุมมองที่หลากหลายในการเข้าถึงสิ่งที่อยู่ข้างใน และสุดท้ายสิ่งที่อยู่ในกระดาษทั้งหมดก็พวยพุ่งมุ่งจากโดยรอบงานเข้ามาสู่บทสรุป ณ ใจกลางของงาน ซึ่งเป็นสถานที่แสดงนิตยสารทุกเล่มของเรา" - นี่ไอเดียคร่าวๆ ที่มันอธิบาย แล้วผมมาบอกตามความเข้าใจของผมเอง ไม่รู้ว่าใจว่าเข้าใจตรงกันทั้งหมดหรือเปล่า แต่ที่รู้คือมันบอกมากกว่านี้
============================================
"อย่าไปกลัว" เป็นปรัชญาการดำเนินชีวิตที่ผมใช้มานาน ("กอล์ฟ" เพื่อนรักของผมเป็นคนถ่ายทอดสิ่งนี้ให้ เขาบอกว่าเขาเรียนรู้มันจาก "Mr.Bean") มันทำให้ผมมองความลำบากเป็นเรื่องสนุกเสมอ
เวลาที่เหลือเราหมดไปกับการคิดเตรียมหาอุปกรณ์ และประชาสัมพันธ์งาน ซึ่งอย่างหลังเราทำได้ไม่มาก ถึงจะมีเพื่อนทำงานในวงการสื่ออยู่บ้าง แต่เวลาแค่นี้ พวกเขาช่วยได้ไม่ทัน
แล้วเวลาที่สนุกสนานที่สุดก็มาถึง เรามีเวลาตั้งแต่วันพฤ. บ่าย 2 จนถึงเวลาเปิดงานคือวันศุกร์ตอน 5 โมงเย็น นี่คือภาพวันแรก (ตอนต้นๆ เลยไม่มีภาพ เพราะ "นายโจ" ช่างภาพคู่บุญของเรามาถึงตอนเย็นๆ)
วันแรกเราทำงานจนถึงตี 2 พวกเราพบปัญหามากมาย ปัญหาก้อนใหญ่ที่สุดก็คือ เราไม่สามารถควบคุมรูปทรงด้วยตาข่ายลวดได้ดังหวัง อีกทั้งมันใช้เวลาและพลังมากกว่าที่เรามหาศาล ผมถ่ายรูปงานกลับมานั่งจิบเบียร์ช้างปรึกษากับนายเจมส์ว่าพรุ่งนี้เราต้องแก้ปัญหาตรงไหนและอย่างไร กว่าจะได้นอนก็เกือบตี 4
============================================
วันรุ่งขึ้นสมัครพรรคพวกสลบกันเป็นแถบกว่าจะมาช่วยงานก็เกือบเย็น ผมกับนายเจมส์เครียดกันสุดชีวิต ถึงจะมีเพื่อนที่รู้ทันเข้ามาสมทบทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ แต่ทุกขั้นตอนที่เราเตรียมไว้พบกับปัญหาที่คาดไม่ถึงมากมาย แถมเวลาก็ผ่านไปเร็วจนน่าตบกะโหลก ไม่ทันไรก็มาถึงเวลา 5 โมงเย็น มีคนเริ่มเดินมาดู มาถาม เราก็ได้แต่หน้าด้านบอกกลับไปว่า "งานยังไม่เสร็จเลยครับ ไปเดินเล่นสัก 40 นาทีก่อนแล้วค่อยกลับมาดีไหมครับ" หรือถ้าคนไหนคุ้นหน้าจำกันได้ ผมก็จะชี้หน้าบอกว่า "มึงว่างใช่ไหม มาช่วยกูเลย"
เวลาเดินไปจนถึง 6 โมงครึ่ง พวกเราหมดแรง นั่งดูงานตัวเอง
แล้วผมก็เดินไปเชิญคนที่ยืนรอเข้ามาในงาน ทั้งที่ยังไม่เสร็จนั่นแหล่ะ
โฉมหน้าของ 2 จอมยุทธกราฟฟิกเบื้องหลังความงดงามของนิตยสาร YOU ARE HERE (ซ้าย) "นายออฟ" - www.myspace.com/assajeree, (ขวา) "นายแจ๊ค" - www.arr3e.net
เกือบสามทุ่มคนเริ่มซา นิตยสาร Positioning ที่มารอมาตั้งแต่เย็น จึงได้โอกาสสัมภาษณ์และถ่ายรูป
สี่ทุ่มเราเริ่มทำงานที่ค้างกันต่อ ยังมีงานรอเราอยู่ เหนื่อยกันสุดๆ แต่ก็มันมืออยู่ต่อถึงตี 1 (จนได้)
============================================
วันสุดท้ายแสงสีพร้อม ดนตรีพร้อม ภาพ Motion ที่น้องๆ จาก 3 หนุ่มกลุ่ม Brownie Design (www.browniedesign.net, www.myspace.com/browniedesign) ทำมาก็พร้อม โคตรเหลือเชื่อเลยว่ะ
นายเจมส์เริ่มระรานชาวบ้านเปลี่ยนทิศยิงโปรเจ็คเตอร์ออกข้างนอก ไม่พอยังปีนบันไดขึ้นไปถอดหลอดไฟนีออนตรงทางเดินออกเฉยเลย
ก่อนเลิกงานนายเจมส์ทำการแผ่เมตตาแด่ผองเพื่อน
เก็บกวาดทำลายล้าง (เสื้อดำล่าง) "นายคิง" แห่ง ArtGorillas ผู้ติดบ่วงกรรมต้องมาช่วยเรายันดึกดื่นทุกวัน, (เสื้อเทาล่าง) "นายโจ" ช่างภาพผู้เก็บภาพบรรยากาศส่วนใหญ่
ห้องสะอาดเรียบ "ทรงศีล ทิวสมบูญ" ศิลปินคู่บุญที่มาช่วยวาดภาพโปสเตอร์งานครั้งนี้ ไว้อาลัยส่งท้าย ก่อนแยกย้ายกันไปตามยถากรรม
============================================
ป.ล. ขอโทษผู้ที่มาวันแรกทุกคนด้วยที่ไม่สามารถจัดงานให้สมบูรณ์ได้ทัน พวกเราประมาทเกินไป ไม่เคยมีใครทำงาน Event มาก่อนเลยสักกะนิดเป็นมือใหม่หัดขับแต่ดันเสือกอยากดริฟ ไม่ตายก็บุญถมไป
